СЕДМИОТ ПЕЧАТ
Кога Јагнето го отвори седмиот печат,
настана тишина на небото која траеше околу половина час.
А седумте ангели со седумте труби
се подготвија да затрубат.
Кој си ти? -Јас сум Смртта.
По мене дојде? -Веќе подолго време те следам.
Знам. -Дали си подготвен?
Моето тело е, но јас не сум.
Почекај малку.
Сите така велат. Но за никого нема одложување.
Играш шах, зар не? -Како знаеше?
Сум видел од фрески и слушнал од преданија.
Да, јас сум прилично вешт играч.
Не си подобар од мене. -Зошто сакаш да играш шах против мене?
Тоа е моја работа. -Во право си.
Но се додека трае играта, ќе ме оставиш да живеам.
И ако победам, ќе ме пуштиш.
Извлече црни.
Баш одговара, зарем не?
Помеѓу блуднички нозе како тесто,
Таму ми е мене место.
Господ е горе во рајот Далеку некаде во бескрајот
А тука доле на Земјата ли бекнеш
Сатаната ќе ја сретнеш
Во Фарјештад се зборува за разни ужаси и лоши предзнаци.
Велат вчера два коња меѓусебно се изеле. Гробовите се отвориле,
а лешевите се расфрлани насекаде.
Четири сонца имало вчера попладне.
Кој пат води до крчмата?
Ти го кажа патот. -Не баш.
А што ти кажа. -Баш ништо.
Нем е? -Не, господине.
Всушност, беше прилично речит.
Да, многу елоквентен.
Иако тоа што го рече беше прилично мрачно.
Добро утро. Појадуваше?
Штета што јас не можам да јадам трева. Ќе ме научиш?
Тешко е малку во моментов.
Луѓето тука не се многу заинтересирани по жонглирањето.
Миа, разбудие се! Морам да ти кажам што видов!
Се случило нешто? -Имав визија.
Не, не беше визија. Беше многу реално.
Значи пак си имал визија.
Навистина ја видов.
Кого виде? -Дева Марија.
Стварно? -Беше толку блиску што можев да ја допрам.
Носеше златна круна и и сина наметка со златни цветови.
Беше босонога, а со нејзините кафени раце
го придржуваше Детето, и го учеше да оди.
Ме виде како ја гледам и ми се насмевна.
Очите ми се насолзија, а кога ги избришав, неа веќе ја немаше.
И насекаде завладеа голема тишина,
на небо и на земја. Разбираш ли?
Што се нема да замислиш.
Не ми веруваш, ама тоа беше реално.
Не таа реалност што е видлива. Туку од поинаков вид.
Како кога кажа дека ѓаволот ги обоил со црвено тркалата од колата,
а опашката му служела како четка. -Зошто секогаш го спомнуваш тоа?
После ти најдовме црвена боја под ноктите. -Можеби и го измислив тоа,
ама само за да ми верувате на другите визии, на вистинските.
Чувај си ги твоите визии.
Инаку луѓето ќе мислат дека си глупчо, а не си.
Барем не сеуште, колку што знам. Иако и во тоа не сум веќе сигурна.
Не барав да имам визии. Не сум јас крив што ми зборат гласови,
што Богородица ми се покажува, и што ангели и демони ме сакаат.
Колку пати ви кажав да ме оставите да се наспијам наутро!
Молев и преколнував, ама ништо не помага.
Затоа сега ви кажувам: Заќутете!
Микаел.
Сакам подобар живот за Микаел. -Ќе биде одличен акробат.
Или можеби жонглер кој ќе може да го изведе невозможниот трик.
Кој трик? -Да направи топката да лебди во воздух.
Тоа е невозможно. -За тебе и мене да. За него не.
Ти и твоите соништа.
Вчера напишав песна. Не можев да заспијам.
Сакаш да ја чуеш? -Да, запеј ја. Баш сум љубопитна.
На кревко гранче долета гулаб
Под летното небо
Пее толку мило Пее за Исус Христос
И насекаде владее голема радост
Миа, заспа? -Убава песничка.
Има уште.
Слушнав, ама да поспијам уште малку. После ќе ми ја допееш.
Само спиеш.
Вредна ли е маскава за еден актер.? Ве прашувам.
Ако свештениците не плаќаа олку добро, ќе ги одбиев. -Ќе ја играш Смртта?
Чесен народ ќе исплашиме со овие бесмислици.
А каде ќе настапуваме?
Свештенскиот фестивал во Елсинор. И тоа, на скалите од црквата.
Зошто не нешто понепристојно? Луѓето го преферираат тоа, и позабавно е.
Идиоте! Злобна чума пустоши по земјата.
Свештениците проповедаат за страшната смрт и моралните болки.
Кои улоги ќе ги играме? -Будала како ти може да ја игра човечката душа.
Тоа е лоша улога.
Кој одлучува тука? Кој ја води оваа група?
Будали слушајте, за сите важи овој закон:
Животот ви виси на конец,
и немате уште многу време.
Дали дамите ќе ме бендисаат во овој костим? Ве прашувам.
Јоф. -Што? -Седи мирно и не зборувај.
Ќутам како гроб. -Те сакам.
Што треба да преставува тоа? -Танцот на смртта.
И Смртта е таму? -Да, со танц ги води луѓето.
Зошто сликаш такви глупости? -За да ги потсетам луѓето дека ќе умрат.
Тоа нема да ги расположи.
А зошто мора секогаш да се расположени? Зошто да не се исплашат малку?
После нема да ги гледаат твоите цртежи. -Ќе ги гледаат.
Черепот е поинтересен од гола жена.
Ако ги ислашиш...
Ќе почнат да размислуваат. -А што повеќе размислуваат...
Повеќе се плашат... -И после трчаат кај свештениците.
Тоа не е до мене. -Ти само сликаш.
Сликам тоа што гледам. Луѓето нека прават што сакаат.
Некои ќе те колнат.
Тогаш ќе насликам нешто интересно. Мора да се живее од нешто.
Барем додека чумата не ги однесе.
Чумата? Звучи ужасно.
Треба да им ги видиш гнојните чирови на вратот,
како телото им се суши,
и како мавтаат со млитавите раце.
Гадно звучи. -Баш.
Пробуваат да си ги откорнат чировите.
Си ги гризат рацете, си прават отворени рани,
и вресокот им се слуша до небо. -Се уплаши?
Јас? Не. Не ме знаеш.
Што се оние глупости таму?
За чудо, кутриве бедници мислат
дека чумата е казна од Бога.
Толпи на “грешници“ лутаат по земјата и се камшикуваат меѓу себе
за да го задоволат Господ. -Се камшикуваат себе си?
Да. Ужасна глетка.
Човек подобро да се сокрие во дупка додека поминуваат.
Имаш ракија? Цел ден само вода имам пиено.
Жеден сум како камила. -Мислам дека сепак си исплашен.
Сакам колку што можам поискрено да се исповедам, но срцето ми е празно.
А таа празнина е како огледало свртено кон моето лице.
Се гледам себе си, и чувствувам презир и ужас.
Незаинтересираоста кон другите луѓе ме изолираше.
Живеам во свет на духови,
затвореник на сопствените соништа.
А сепак, не сакаш да умреш. -Сакам.
Тогаш што чекаш? -Сакам да знам.
Сакаш гаранција. -Како сакаш наречи го тоа.
Зошто е толку незамисливо да го спознаеш Бога преку сопствените сетила?
Зошто мора да се крие позади нејасни ветувања
и невидени чуда?
Како да им веруваме на верниците кога ни себе не си веруваме?
Што ќе стане со нас кои сакаме да веруваме но не можеме?
А што со оние кои или не сакаат или не можат да веруваат?
Зошто не можам да го убијам Бога во себе?
Зошто мора да живее во мене на овој болен и понижувачки начин,
додека се обидувам да го искорнам од моето срце?
Зошто опстанува да биде иронична реалност
која не можам да ја оттргнам? Ме слушаш? -Те слушам.
Сакам знаење. Не вера или претпоставки, туку знаење.
Сакам Бог да ја подаде својата рака,
да го покаже лицето, да зборува со мене. -Но Тој ќути.
Го повикувам од темнината,
но понекогаш се чини како да нема никој. -Можеби навистина нема никој.
Тогаш животот е бесмислен ужас.
Нема човек кој може да се помири со смртта знаејќи дека се е ништотија.
Повеќето луѓе не размислуваат за смртта и ништотијата.
Еден ден при крај на животот ќе се соочат со темнината.
Ах, тој ден.
Знам што сакаш да кажеш.
Од нашиот страв создаваме идол кој го нарекуваме Бог.
Вознемирен си. -Смртта ме посети утрово.
Играме шах.
А тоа ми дава време да се погрижам за едно исклучително прашање. -За што?
Целиот мој живот е едно залудно талкање и барање,
многу зборување без смисла. Се беше напразно.
Ова го велам без горчина или самопрекор,
знаејќи дека повеќето луѓе живеат на овој начин.
За ова преостанато време сакам да направам барем едно значајно дело.
Значи затоа играш шах со Смртта.
Вешт тактичар е,
но сеуште не сум изгубил ниту една фигура.
Како мислиш да ја надмудриш?
Со една комбинација на ловец и коњ
која сеуште ја нема приметено. Со следниот потег ќе ја нападнам странично.
Ќе го запаметам тоа.
Ме изигра. Ме измами.
Но повторно ќе се сретнеме, а јас ќе најдам начин да се извлечам.
Ќе се сретнеме кај крчмата и таму ќе продолжиме.
Ова е мојата рака. Можам да ја движам.
Низ неа тече крв.
Сонцето и понатаму е високо на небото,
а јас, Антониус Блок,
играм шах со Смртта.
Мојот господар и јас само што се вративме од странство.
Разбираш ли, пријателу сликар?
Од крстоносните војни? -Точно.
Десет години во Светата Земја не' касаа змии, не' бодеа инсекти,
не' распарчуваа ѕверови, не' напаѓаа безбожници,
не' труеше лошо вино, не' инфицираа жени, вошки, болести...
сето тоа за Славата Божја. -За Славата Божја.
Крстоносниов поход беше толку глупав,
што само вистински идеалист би можел да го смисли.
Тоа што го кажа за чумата е стварно ужасно. -И полошо е.
Како и да се свртиш, задникот секогаш ти е позади.
Жива вистина.
Задникот секогаш ти е позади.
Aпсолутна вистина. -Ова е штитоносецот Јонс.
И се цери на Смртта, се подбива со Господ,
се смее на своја сметка, и им се смешка на девојките.
Живее во својот “Јонс-свет“ во кој само он верува,
апсурден за сите, па и за него.
Бесмислен во рајот, рамнодушен во пеколот.
Супава ти корне. За кого е?
Женава тука општела со Сатаната.
Врзана е сега.
Утре ќе биде запалена, а мора и ѓаволот да го држиме подалеку.
Со тоа смрдливо блато? -Ова е најдобриот лек:
крв измешана со утроба од голем црн пес.
Сатаната не може да го поднесе тој мирис.
И јас не можам.
Го виде ѓаволот?
Немој да зборуваш со неа. -Зар е толку опасна?
Не знам, ама се смета дека она е причината за чумата.
Судбината е проклета
Кај и да е, ќе одлеташ
Денес скокам и се радувам
Утре со црви ќе бидам спакуван
Мора ли да пееш? -Не.
Зошто си толку изненадена? Крадам од мртви.
Денес тоа е профитабилен бизнис.
Нема корист ако им кажеш на другите.
Секој човек за себе. Едноставно е.
Не се обидувај да викаш. Нема да те слушне ниту Бог ниту човек.
Не е никакво изненадување.
Те знам тебе. Од дамна не сум те видел.
Ти си Равал, од богословијата во Роксвил.
Доктор Мирабилс, Коелестис ет Диаблис.
Во право сум?
Пред 10 години го убеди мојот господар
да се приклучи на благородниот крстоносен поход.
Како да ти е лошо. Тешко ти е во стомакот?
Конечно сфаќам што значеа тие 10 изгубени години.
Премногу ни беше добро и бевме пресреќни.
И Господ решил да не казни поради тоа наше самозадоволство.
Па те пратил тебе
со твојот световен отров да го затруеш мојот господар. -Имав добри намери.
Ама сега си се вразумил. Си станал крадец.
Поприкладна и поисплатлива професија за подлеци.
Зар не?
Не сум човек жеден за крв.
Ама следниот пат кога ќе те сретнам,
ќе ти направам лузна на лицето, како што е ред за крадците.
Дојдов само за да наполнам вода.
Јонс ми е името. Пријатен, разговорлив млад човек
кој има само убави мисли и прави само добри дела.
Догледање, драга моја. Можев да те силувам,
ама тој вид на љубов веќе ми здосади. Чувството е некако суво.
Кога ќе размислам, ќе ми треба домаќинка. Готвиш добро?
Женет сум, ама со малку среќа жена ми веројатно умрела,
така да ќе ми треба домаќинка.
Што стоиш ко бандера!
Ти го спасив животот! Ми должиш многу!
Проклети глумци!
Прават будали од себе.
Престани, свињо со лимена глава!
Ме нема во првиот дел, ќе бидам позади завесата.
Што сте се зјапнале, абдали!
Коњот седи на дрво и грака
Патот е широк, ама портата е тесна
Црниот танцува на брегот
Кокошката е во езеро и мјаука
Денот е црвен, ама рибата е мртва
Црниот клечи на брегот
Змијата лета високо на небо
Девицата е бледа, ама глушецот е задоволен
Црниот трча на брегот
Јарецот шишти
Низ забите негови два
Ветрот е силен
Брановите удираат
Црниот прави ѓубре на брегот
Свињата квачи јајца, а мачката сее
Ноќта е мрачна, а темнината останува
Црниот стои и стои
И стои на брегот
Бог ни ја прати казната.
Сите ќе исчезнете од црната смрт.
Вие таму, што сте зјапнале како говеда,
и вие таму лакомци што се излежувате,
знаете ли дека ова може да е вашиот последен час?
Смртта ви стои позади грб.
Ја гледам круната нејзина која сјае на сонцево.
Сечивото на косата блеска над вашите глави.
Кого прв ќе го нападне?
Ти таму, што стоиш ко теле,
дали ноќва
ќе биде твојот последен здив?
Ти, жено,
полна со желба за живот и задоволства,
дали ќе избледнеш и овенеш пред да се раздени?
Ти таму,
со носот како бабура и идиотската насмевка,
ти останува ли уште една година за да ја сквернавиш земјава со твојата појава?
Зарем не сфаќате дека ќе умрете вие тврдоглави будали?
Денес, утре, задутре... Сите сте осудени.
Ме слушате?! Осудени на пропаст!
Господе, помилувај не во нашето понижување.
Не го врти Твоето лице во презир, биди милостлив кон нас
во името на Синот Твој, Исус Христос!
Што е со глупостиве за судниот ден. Мислат дека денес луѓето веруваат во тоа?
Мислат дека ќе ги сфатиме сериозно? Ми се смеете, г-дине.
Ама сум ги слушнал, прочитал и проживеал сите приказни што луѓето ги раскажуваат.
Ниту приказните за Отецот Бог, Исус Христос и Светиот Дух
не ми оставиле впечаток.
Што се дереш? -Јас сум Плог, ковачот, а ти си Јонс, штитоносецот.
Можеби. -Дали си ја видел жена ми?
Не, ама ако изгледа како тебе,
би се потрудил да ја заборавам.
Значи не си ја видел? -Може избегала. -Знаеш нешто?
Знам многу. Ама не за жена ти. Можеби знаат нешто во крчмата.
Вистина е. Чумата се шири низ запад.
Луѓето умираат како муви. Бизнисот обично цвета периодов,
а ништо не сум продал.
Се зборува за Судниот Ден,
а има и многу лоши предзнаци.
Велат една жена родила дете со телешка глава.
Луѓето се луди. Шетаат низ земјата и ја шират чумата.
Ако е се тоа вистина...
тогаш треба да уживаме во животот додека уште стоиме на нозе.
Многу умреле со самозапалување, се обидувале да се прочистат.
А свештениците велат подобро прочистен да умреш, отколку да отидеш во пеколот.
Ова е крајот, ништо друго.
Никој не се осмелува на глас да каже, ама ова е крајот.
Луѓето се излудени од страв.
И ти си исплашен. -Преплашен сум до смрт!
Судниот ден преминува во Судната Ноќ,
кога Ангелите ќе се спуштат и гробовите ќе се отворат.
Тоа ќе биде ужасна глетка.
Ја сакаш нараквицава? Евтино ја давам.
Немам пари. -Чисто сребро.
Убава е, ама сигурно прескапа.
Извинете, ама дали некој ја видел жена ми?
Исчезната е? -Велат дека избегала. -Избегала? -Да, со глумец.
Глумец? Ако до толку има лош вкус, пушти ја. -Во право си.
Јас прво помислив да ја убијам.
Убиство? Тоа е веќе друго. -Исто и глумецот со неа.
Глумецот? -Да, тој со кого избегала. -А зошто?
Да не си глупав ти?
Аха, глумецот. Сега ми е јасно.
Да, врие од глумци.
Без разлика дали е крив, треба да го убиеш само зашто е глумец.
Слушај, ти. Го лажеш ковачот.
Јас? Лажам?
И ти си глумец. Веројатно некој твој другар избегал со жена му.
И ти си глумец?
Јас, глумец? Не би се нарекол така.
Логично е и тебе да те убиеме.
Многу си смешен. -Одеднаш пребледе. Те мачи совеста?
Стварно си смешен. Нели е смешен? Гледам не мислиш така.
Треба да ти направиме лузна на лицето
како што е ред за вакви ништожни подлеци ко тебе.
Што стори со жена ми?
Сакате да ме повредите. Зошто?
Дали навредив или попречив некому?
Сега ќе заминам и повеќе нема да се вратам.
Исправи се за сите да те слушнат.
Говори погласно.
Покажи ни дека добро глумиш, застани на глава.
Што стори со жена ми?
Исправи се и танцувај! -Не можам.
Имитирај мечка. -Не можам. -Баш ќе видиме.
Стани! Биди добра мечка. -Не можам веќе.
Паметиш што реков дека ќе ти направам ако пак те сретнам?
Секогаш си го одржувам зборот.
Како се вика? -Микаел.
Колку е стар? -Штотуку наполни година.
Крупничко е за својата возраст. -Мислиш? -Па, претпоставувам.
Настапувавте во преставата денес. -Како беше, ужасно?
Поубава си без шминката, а овој фустан поубаво ти стои.
Мислиш?
Јонас Скат не напушти, па сега сме малку во небрано.
Вашиот маж? -Јонас?
Не. Другиот е сопругот. Се вика Јоф. -Аха, он.
Сега сме само ние двајцата.
Ќе мора пак да изведуваме трикови.
И трикови правите? -Да. Јоф е и добар жонглер.
И Микаел ќе биде акробат? -Јоф го сака тоа. -А ти, не?
Не знам. Можеби ќе биде витез.
Ниту тоа не е многу забавно.
Точно, не изгледаш баш среќно. -Не. -Уморен си? -Да.
Зошто? -Имам досадно друштво.
Мислиш на твојот штитоносец? -Не, не он. -Тогаш кој?
Јас. -Разбирам.
Навистина разбираш? -Да, и тоа прилично добро.
Често се прашувам зошто луѓето се измачуваат самите себе.
Миа. -Јоф! Што се случило?
Јоф, каде беше?
Седни. Каде беше?
Чекај да видам.
Зошто си отишол во таа крчма? Си пиел, нормално.
Не се напив ни капка!
Сигурно си се фалел со твоите ангели и демони.
Луѓето не сакаат такви приказни.
Ни збор не реков за ангелите!
Тогаш повторно си пеел и танцувал. Секогаш изведуваш нешто.
Луѓето и тоа не го сакаат.
Погледни што ти купив.
Немаш пари за ова. -Ама сепак го купив.
Леле, како ме тепаа.
Зошто не им возврати? -Се уплашив па се налутив.
Немаше кога да возвратам.
Леле, колку бев лут! Рикав како лав.
И, се уплашија? -Не, ми се смееја.
Нели убаво мириса? -Колку е цврст. Па ти си силен.
Вистински мал акробат.
Ова е мојот сопруг, Јоф.
Здраво. -Здраво.
Имате убаво синче. Ќе ви донесе многу среќа.
Да, убаво момче е.
Немаме ништо да го понудиме? -Ништо за мене, фала.
Набрав диви јагоди попладнево.
И има свежо кравјо млеко. -Ни го подарија.
Би биле почестени ако го поделите со нас нашиот скромен оброк.
Седнете, а јас ќе донесам. -Те молам.
Каде планирате да одите сега? -Свештенскиот фестивал во Елсинор.
Не би ве советувал на тоа. -Зошто?
Чумата е проширена долж јужниот брег. Илјадници умираат.
Нема крај на проблемиве...
Појдете со мене низ шумата. Може да останете во мојот замок
или да продолжите на исток. Побезбедно е.
Јагодиве ги набрав од ова брдо. Првпат гледам олку големи.
Мирисни.
Убав апетит. -Многу ви благодарам.
Понудата е привлечна, но ќе морам да размислам.
Убаво би било со некој да се помине низ шумата.
Сум слушнала дека е полна со џинови, духови и разбојници.
Идејата не е лоша, ама треба да размислам.
Сега кога Скат го нема, јас сум главен.
Јас сум водачот на дружината.
Сакате малку јагоди? -Тој човек ми го спаси животот.
Придружи ни се, пријателу. -Јонс штитоносецот ви се заблагодарува.
Колку е прекрасно. -Само за кратко. -Не, скоро секогаш.
Секој ден како претходниот. Нема ништо чудно во тоа.
Летото е подобро од зимата затоа што не смрзнуваме.
Ама пролетта е најубава.
Напишав песна за пролетта. Одам по лирата.
Не сега, Јоф. Нашите гости може не се расположени за твоите песни.
Слободно. Јас и самиот пишувам песни. -Гледаш?
Имам една за риба блудничка што сигурно не сте ја чуле.
Ама тешко дека ќе ја слушнеме.
Мојата уметност не се цени, а јас сум чувствителна душа па нема да се наметнувам.
Луѓето имаат големи маки периодов.
Секогаш е подобро во двојка. Имаш некого?
Имав еднаш. -А сега каде е? -Не знам.
Изгледаш потиштено. Бевте заљубени?
Штотуку се бевме венчале. Бескрајно се игравме и смеевме.
Пишував песни за нејзините очи, нос,
за нејзините мали прекрасни уши. Ловевме заедно.
Навечер танцувавме, куќата беше полна со живот.
Сакаш малку јагоди?
Верата е тешко бреме.
Како да љубите некого од темнината кој никогаш не излегува,
без разлика колку гласно го повикувате.
Ама сето тоа изгледа толку нереално овде со вас.
Одеднаш сето тоа е безначајно.
Сега не изгледаш потиштено.
Ќе ги запаметам овие моменти. Мирот, квечерината,
овие диви јагоди, садот со млеко,
вашите лица.
Микаел заспан, Јоф со лирата.
Ќе се обидам да ги запаметам нашите разговори
и ќе го држам во рацете ова сеќавање
внимателно како сад исполнет со млеко.
Ќе го сфатам тоа како знак,
а душата ќе ми биде исполнета.
Те чекав.
Прости ми. Се задржав.
Бидејќи си ја открив стратегијата, сега се повлекувам.
Ти си на ред.
Зошто си толку среќен. -Тоа е моја тајна.
Секако.
Го земам твојот коњ. -Така и требаше.
Ме намами? -Се разбира.
Падна точно во стапицата. Шах.
Зошто се смееш? -Тоа не е важно. Спасувај си го кралот.
Многу си сигурен во себе. -Интересна ми е нашата партија.
Ти си на ред. Побрзај. Имам работа.
Знам дека имаш,
но нашата игра ќе трае колку што мора.
Ќе ги придружуваш оние комичари низ шумата?
Се викаат Јоф и Марија, и имаат синче.
Зошто прашуваш?
Без причина.
Каде е Јонс? Треба да тргнеме. -Мислам дека е во крчмата.
Боже боже, па тоа е ковачот Плог.
Сам си плачеш тука?
Да, јас сум ковачот што липа како девојче.
За жена ти? -Да, уште не сум ја нашол.
Пекол е со жените, пекол е и без нив.
Најубаво е да ги убиеш додека уште ти е забавно.
Живи досади и помија за ручек. -Бебиња врескаат и пелени смрдат.
Остри нокти и остри зборови. -Ѓавол наместо свекрва.
А кога ќе отидеш во кревет да спиеш... -Одеднаш друга песна.
Плачење и лелекање.
Зошто не ме бакнуваш за лека ноќ? -Зошто не ми пееш?
Зошто не ме сакаш како порано? -Не го примети мојот нов фустан.
'Рчиш и баш ти е гајле.
По ѓаволите! -Зошто бе?
Ја нема веќе. Радувај се!
Ќе им ги извртам носовите со клешта
и ќе ги удрам во градите со чекан.
И убаво ќе ги чукнам по главата со токмак.
Пак почна да плаче.
Можеби ја сакам. -Можеби?
Слушај ме, будало:
Љубовта е ништо освен блудништво,
со многу мамење, лажење и будалесто однесување.
Сеедно, пак исто боли. -Нормално.
Љубовта е најцрната чума, барем да може да се умре од неа.
Ама скоро секогаш поминува. -Мене нема да ми помине.
Ќе ти помине.
Само по некој беден будала умрел од љубов.
Ако се е несовршено во овој несовршен свет,
љубовта е најсовршена во својата совршена несовршеност.
Среќен си ти, со твоите поетски вилици.
Веруваш во сопственото дрдорење. -Кој кажа дека верувам?
Ако ме прашаш за еден совет, јас ќе ти дадам два.
Сепак, учен човек сум јас.
Јонс, може и јас да дојдам со вас низ шумата?
Осамен сум, а дома ќе ми се смеат.
Само немој да плачеш цело време, инаку ќе те оставам.
Брату мој.
Пази, Јонс! Овој е луд и насилник.
Моментално е плачко. -Жал ми е што те повредив.
Имам незгоден карактер. Да се ракуваме.
Прегрни ме, брате. -Фала. Можеби покасно.
Сега се брзаме. Сепак фала.
Види! Што ли моето око гледа. -Виде нешто?
Кого тоа во шумата здогледав,
ако не мојата љубена со глумец под рака!
Пази се!
Тоа е валканиот ковач кој ја навреди мојата љубена,
чесната Кунигунда. -Како ја нарече?
Кунигунда. Да не си глув?
Лиза се вика. Блудницата Лиза.
Лиза Лудата, Лиза Простата, Курвестата Лиза.
Колку е вулгарен!
Или најди си некое друго прикладно име, гомно едно позлатено!
Простак вулгарен! -Ти одвратно копиле на седум џукели,
јас ако бев како тебе, во твоите крпи полни со вошки,
срам ќе ме јадеше
што одма би ја спасил природата од својата умртвена појава.
Пази што збориш, ти намирисано... -Купче брбушки.
Купче брбушки.
Пази да не ти прднам јако па да одлеташ во актерскиот пекол,
кај што ќе седиш и... -Рецитираш монолози.
Ќе си рецитирате монолози додека не му отече главата на ѓаволот! -Браво, Плог.
Ќе те удрам толку силно во стомак што цревата низ уши ќе ти излезат.
А јас ќе те удрам толку силно
што нема да можеш ни пред дивјаци да настапуваш.
Зошто се смееш? Ова е сериозно.
Во јужните земји постојат човеколики животни, ги викаат мајмуни.
И што со тоа? -Онака да спомнам. -Мојот миличок Плог.
Што?
Драги Полг, прости ми за се. -Кај и да е, ќе заплаче.
Морам да заплакам. Ужасно е.
Не знаеш како тој човек одвратно ме заслепи.
Кулигунда, да бидеме реални...
Сега следи омиленото јадење.
Плог, кога ќе стигнеме дома
ќе ти зготвам свински кнедли со трупка и шипинки.
Тоа ти е омиленото, нели миличок Плог?
Да, ама прво да го убијам.
Да, направи го тоа. Убиј го убаво.
Не можам веќе да го поднесам. -Господе, зошто ни создаде жени?
Има лажна брада, лажни заби,
лажна насмевка и извежбани празни реплики.
Убиј го. -Драги Плог,
ако мислиш дека ќе се оправдувам, си се излажал.
Убиј ме. После ќе ти заблагодарам. -Што збориш?
Глумецот успеа да го збуни. Пола битка е добиена.
Направи нешто. -Мора да се спротистави, инаку не можам да го убијам.
Барем да ме испровоцира.
Пријатели, ножов ќе го забодам во моите гради,
и мојата нереалност ќе премине во нова реалност:
потполно материјално тело.
Чекај малку. Не ти мислам лошо.
Ти простувам, Кунигунда. Довидување, пријатели.
Помолете се некогаш за мене.
Леле! Не мислев ова да се случи.
Почнав да го засакувам. -Мртов е. Целосно мртов.
Помртов глумец не сум видел.
Ова е ужасно тажно, ама самиот си е крив.
Со што сум се оженил! -Сега си ја имаш назад твојата мала Лиза.
Не си среќен?
Јонс, помеѓу нас двајцата, зарем не е животот...
Да, е. Ама не мисли сега на тоа.
Лудост, ете тоа е.
Добро ја одиграв сценава. Одличен глумец сум.
Да најдам дрво за качување
за да бидам безбеден од мечки, волци, и духови.
Утре ќе ги побарам Јоф и Миа
и ќе го фатиме патот за Елсинор.
Ќе си запеам малку.
Птица сум мала и пеам што сакам.
Работник во шумата?
Ми го сече дрвото!
Еј, клукајдрвецу, што му правиш на моето дрво?
Можеш ли барем да одговориш? Ништо нема да те чини. Кој си ти?
Го сечам твоето дрво затоа што времето ти истече.
Не можеш. Немам време за тоа. -Немаш време?
Имам настап. -Откажан е поради смртен случај.
А мојот договор? -Поништен.
Моето семејство, моите деца! -Скат, засрами се!
Да, срам ми е.
Нема одложување, нема исклучок за глумците?
Во овој случај, не.
Дупка во правилникот? Исклучок?
Месечината полека излегува.
Супер. Подобро ќе го гледаме патот.
Не ми се свиѓа месецов вечерва. -Дрвјата се многу мирни.
Затоа што нема ветер.
Мисли, невообичаено мирни.
Тотална тишина е.
Барем да слушнеме некоја лисица. -Или був.
Или човечки глас, различен од нашиот.
Каде одите? -Локацијата за погубување. -Да, вештерката.
Зошто ја спалувате навечер кога луѓето бараат разонода?
Ќути, жити се. Ѓаволот е во неа.
Тогаш вие сте осум храбри луѓе.
Платени сме. Доброволно се пријавивме.
Ме слушаш?
Велат дека си во пакт со ѓаволот. -Зошто прашуваш?
Прашувам поради лични причини, не поради љубопитност.
И јас сакам да го запознаам. -Зошто?
Сакам да го прашам за Бога. Ако тој не знае,
тогаш никој не знае. -Во секое време можеш да го видиш.
Како? -Мора да правиш како што ти кажувам.
Погледни ме во очи.
И, што гледаш? Го гледаш него?
Гледам ужасен страв во твоите очи.
Ништо друго.
Нема никој? Ништо?
Не.
Не е тој позади тебе?
Не. Нема никој.
Насекаде е со мене.
Само треба да посегнам за да му ја почувствувам раката.
И сега е со мене. Пожарот нема да ме повреди.
Тој го кажа тоа? -Знам.
Тој ли го кажа тоа? -Јас знам.
И ти мора да го видиш.
Свештениците и војниците го видоа.
Толку се исплашени од него што не се осудуваат да ме допрат.
Зошто сте и ги скршиле рацете? -Ние не. -Тогаш кој?
Прашај го монахот таму.
Што сте му сториле на тоа девојче?
Престануваш ли некогаш со прашањата?
Не. Никогаш.
А сепак, не добиваш одговори.
Мислев да ги убиеме војнициве, ама веќе е скоро мртва.
Ви реков да пазите! Не и се доближувајте!
Земи го ова. Ќе ја сопре болката.
Што гледа? Имаш одговор?
Не чувствува болка. -Не ми одговори.
Кој го чува тоа дете? Ангелите? Бог? Сатаната?
Или само празнина? Да, празнина. -Невозможно!
Погледни ја во очите. Нејзиниот мозок штотуку откри:
Празнина под месечината. -Не!
Стоиме беспомошни и неподвижни,
зашто го гледаме тоа што она го гледа, а нејзиниот ужас е наш ужас.
Кутро дете. Не можам да поднесам!
Пее толку мило Пее за Исус Христос
И насекаде владее голема радост
Уште малку ќе се раздени,
ама врелинава виси во воздух и се' пригушува.
Многу се плашам.
Знаеме дека нешто ќе се случи, ама не знаеме што.
Судниот Ден можеби. -Судниот Ден.
Дајте ми вода!
Имам чума. -Да не си се приближил.
Се плашам да умрам! Не сакам да умрам!
Нема да ме сожалите? Помогнете ми.
Барем зборете со мене!
Нема корист. Нема никаква корист.
Сигурен сум.
Умирам...
Што ќе се случи со мене?
Никој нема да ме утеши?
Немате ли сочувство? Не ли гледате дека...
Никој нема да ми помогне? Само малку вода.
Нема поента. Нема никаква поента.
Ти велам, нема поента. -Помош!
Се обидувам да те утешам.
Ќе продолжиме? -Ти си на потег.
Ти ја земам кралицата. -Не го предвидов тој потег.
Што е? -Гледам нешто ужасно.
Тешко ми е и да ти кажам. -Што? -Витезот игра шах таму.
Гледам. Ништо ужасно. -Не гледаш со кого игра?
Сам е. Немој да ме плашиш. -Не е сам.
Кој е со него? -Смртта. Игра шах лично со Смртта.
Не зборувај такви работи. -Мора да избегаме.
Не можеме. -Мора да пробаме.
Задлабочени се во играта. Нема да не забележат.
Ти си на ред, Антониус Блок.
Загуби интерес за нашата партија? Сум загубил интерс?
Напротив.
Изгледаш нервозно. Криеш нешто?
Ништо не може да ти избега, нели? -Ништо не може да ми избега.
Никој не може да ми избега. -Точно е дека сум загрижен.
Се плашиш.
Заборавив како беа наредени.
Јас не заборавив.
Не можеш така лесно да се извлечеш.
Гледам нешто интересно. -Што гледаш?
Мат во следниот потег.
Точно.
Дали одложувањето ти беше од корист? -Да, беше.
Мило ми е.
Сега ќе те напуштам. Следниот пат кога ќе се сретнеме,
на тебе и твоите придружници времето ќе ви истече
Во тој случај, ќе ги откриеш тајните? -Немам тајни.
Значи не знаеш ништо? -Не знам ништо.
Колку чудна светлина. -Само бура што доаѓа при зазорување.
Нешто друго е, нешто ужасно. Го слушаш одекнувањето во шумата?
Дождот веројатно. -Не.
Не' следи. Доаѓа накај нас.
Влези внатре, Миа! Брзо!
Ангелот на Смртта поминува,
и е многу голем. -Чувствуваш колку е студен?
Слушнав од вратените крстоносци дека се враќаш дома.
Те чекав. Другите избегаа од чумата.
Зарем не ме препознаваш?
И ти си се променил.
Сега гледам дека си ти.
Некаде во твоите очи,
некаде на твоето лице,
скриено и уплашено,
е момчето кое замина пред многу години.
Тоа е готово, сега сум малку уморен.
Жалиш зашто замина?
Не жалам за ништо.
Ама малку сум уморен.
Гледам.
Ова се моите пријатели.
Нека влезат. Ќе поставам за појадок.
Кога Јагнето го отвори седмиот печат,
настана тишина на небото
која траеше околу половина час.
А седумте ангели
со седумте труби
се подготвија да затрубат.
И затруби првиот.
И настанаа град и оган измешани со крв,
па беа фрлени на земјата.
И третина од земјата изгоре,
третина од дрвјата изгореа
и сите зелени растенија изгореа.
И вториот ангел затруби.
И нешто слично на голема гора запалена со оган
беше фрлено во морето.
И третина од морето стана крв.
Имаше некој?
Не, никого не видов.
И третиот ангел затруби.
И голема ѕвезда, која гореше како светилка,
падна од небото.
Името на ѕвездата е Пелин(горчина)
Добро утро, благороден господине.
Јас сум Карин, витезовата жена,
и ви посакувам добредојде.
Јас по занает сум ковач,
и тоа добар, ако смеам да речам.
Мојата жена, Лиза.
Поклони се на благородниот господин.
Понекогаш е тешка. Имавме мала караница,
ама ништо посебно.
Од темнината те повикуваме, Господе.
Боже, смилуј ни се,
затоа што сме мали и уплашени и неуки.
Во темнината каде што тврдиш дека си, каде што и сите ние сме веројатно,
нема кој да го слушне твојот плач, или да биде трогнат од твоето страдање.
Избриши ги солзите и огледај се во својата рамнодушност.
Боже, ти кој си некаде, кој мора да си некаде,
смилуј ни се.
Моите билки можеа да ви помогнат за вашиот немир околу вечноста, ама сега е касно.
Сепак, почувствувајте го бескрајниот триумф на овој последен момент,
додека сеуште може да мрдате со очите и прстите. -Тишина.
Ќе ќутам, ама не се сложувам.
Готово е.
Ги гледам, Миа.
Онаму, под тмурното и бурно небо. Сите се таму:
ковачот и Лиза, витезот, Равал, Јонс и Скат.
А Смртта, суровиот господар, ги води во танцот.
Им заповеда да се држат за раце
и да танцуваат во долга линија.
Суровиот господар го води патот со својата коса и песочен часовник.
А Скат е на крајот со својата лира.
Се оддалечуваат од денот,
со свечен танц, чекорат кон темните краишта,
додека дождот им ги мие лицата
од нивните солени солзи.
Ти со твоите визии.
Превод: Јовица Вукобрат